81-153 Gdynia
ul. Adm. J. Unruga 88
Legenda o Igrzysiu i Błękitku
„Tajemnica Niebieskiego Płomienia”
Dawno, dawno temu, za siedmioma górami i siedmioma rzekami, istniała
niezwykła kraina zwana Smoczą Doliną. Mieszkały w niej smoki o
najróżniejszych kolorach, charakterach i talentach. Jedne latały
wysoko, inne ziały ogniem, a jeszcze inne potrafiły rozśmieszyć
nawet najbardziej ponure chmury.
Wśród nich żył mały niebieski smok o imieniu Błękitek.
Błękitek był wyjątkowy. Słyszał dźwięki, których inne smoki nie
zauważały, dostrzegał najmniejsze szczegóły i potrafił godzinami
obserwować układy gwiazd. Uwielbiał porządek, spokój i
przewidywalność. Nie przepadał za hałasem, tłumem ani nagłymi
zmianami.
Inne smoki nie zawsze go rozumiały.
– Dlaczego nie bawisz się tak jak my? – pytały.
– Bo każdy bawi się inaczej – odpowiadał cicho Błękitek.
Pewnego dnia do doliny przybył Igrzyś – energiczny smok o wielkim
sercu, który uwielbiał sport, przygody i poznawanie nowych
przyjaciół.
Kiedy zobaczył Błękitka siedzącego samotnie pod drzewem, zapytał:
– Dlaczego nie bawisz się z innymi?
– Bo czasami świat jest dla mnie za głośny. A kiedy mówię, że
potrzebuję ciszy, inni myślą, że ich nie lubię.
Igrzyś zamyślił się przez chwilę.
– A może po prostu potrzebujesz innego sposobu na zabawę? Pokaż mi
swój świat!
Błękitek uśmiechnął się nieśmiało. Po raz pierwszy ktoś nie
próbował go zmieniać, lecz chciał go zrozumieć.
Następnego dnia nad Smoczą Doliną pojawiła się ciemna chmura.
Zgasł Niebieski Płomień – magiczne światło, które od wieków
dawało mieszkańcom odwagę, przyjaźń i poczucie przynależności.
Stara legenda głosiła, że płomień może rozpalić tylko drużyna, w
której każdy znajdzie swoje miejsce.
Smoki próbowały wszystkiego. Najsilniejsze dmuchały ogniem,
najszybsze ścigały się z wiatrem, ale płomień pozostawał zgaszony.
Wtedy Błękitek zauważył maleńkie symbole ukryte na kamieniach
wokół ogniska. Ułożył je w odpowiedniej kolejności i odkrył
tajemniczy napis:
„Nie musisz być taki jak inni, aby być częścią drużyny”.
– Igrzysiu! – zawołał. – Już wiem! Płomień nie potrzebuje
najsilniejszego smoka. Potrzebuje nas wszystkich!
Igrzyś zaprosił mieszkańców doliny do wspólnego zadania. Każdy
mógł uczestniczyć na swój sposób. Jedni biegali, inni rozwiązywali
zagadki, jeszcze inni pomagali kolegom lub kibicowali. Przygotowano
również spokojne miejsce dla smoków, które potrzebowały odpoczynku.
Nikt nikogo nie poganiał. Nikt nie wyśmiewał. Każdy był ważny.
Nagle zgasłe ognisko rozbłysło najpiękniejszym niebieskim
światłem, jakie kiedykolwiek widziano!
– Udało się! – krzyknął Igrzyś.
– Bo nie musieliśmy być tacy sami – odpowiedział Błękitek. –
Wystarczyło, że nauczyliśmy się być razem.
Od tamtej pory Igrzyś i Błękitek podróżują po świecie,
organizując Niebieskie Igrzyska. Uczą dzieci, że autyzm nie jest
przeszkodą w przyjaźni, odmienność nie oznacza bycia gorszym, a
prawdziwa drużyna to taka, w której jest miejsce dla każdego.
I choć minęło wiele lat, Niebieski Płomień nadal płonie wszędzie
tam, gdzie pojawiają się akceptacja, zrozumienie i wzajemny szacunek.
Bo nie trzeba być takim samym, żeby być razem. A największą
supermocą jest umiejętność dostrzegania wyjątkowości drugiego
człowieka.
„Życie to sztuka do odkrywania.
Nie bój się nowych doświadczeń, one stanowią jego esencję.”






81-153 Gdynia
ul. Adm. J. Unruga 88