Co to jest przemoc?

Kilka informacji o  przemocy.

Przemoc nie jest łatwa do zdefiniowania. Wg prof. Dana Olweusa, mówimy o przemocy kiedy:
-występuje intencja, zamiar krzywdzenia, zranienia drugiej osoby połączona często z wrogością,
- osoba poszkodowana jest słabsza od sprawców,
- ataki powtarzają się i w efekcie przynoszą poszkodowanemu ból oraz  stres,
Istnieją różne formy przemocy:
a.    fizyczna ( pchanie, kopanie, plucie, wymuszanie pieniędzy).
b.    słowna ( przezwanie, wyśmiewanie, grożenie, przdrzeżnianie, namawianie ),
c.    emocjonalna ( wykluczanie z grona, manipulowanie klasowymi przyjaźniami, odsuwanie od zabaw ).
Przemoc stosują i chłopcy i dziewczęta. Te ostatnie częściej stosują agresję słowną, ale też wdają się w bójki – nie tylko między sobą, również z kolegami. Dziewczęta stosują częściej przemoc w postaci odsunięcia kogoś od grupy, izolowanie go na forum klasy.
Co mogą zrobić rodzice, jeśli dziecko jest agresorem?
•    Zapewnić dziecko, że je nadal kochają, ale nie zgadzają się na jego zachowanie,
•    ustalić realistyczne, twarde reguły, żeby pomóc swojemu dziecku kontrolować jego zachowanie,
•    zachęcić, aby dziecko przeprosiło osobę, którą prześladowało,
•    pomóc mu wypracować alternatywne sposoby zachowania,
•    uczyć dziecko różnicy miedzy agresywnym a asertywnym zachowaniem,
•    chwalić dziecko kiedy robi coś dobrze,
•    współpracować ze szkołą, rozmawiać z wychowawcą szkolonym o sposobach rozwiązania problemu,
•    wyjaśnić w spokojny, jednak bardzo stanowczy sposób, że nie będę akceptować przemocy.
Kim są dzieci poszkodowane?
Prof. Dan Olweus, badający problem przemocy wskazał kilka cech, które tworzą portret dziecka  - ofiary.
•    Są to dzieci ,które okazują niezdecydowanie i brak pewności siebie,
•    są nieśmiałe i ostrożne w kontaktach z innym, spokojne,
•    na zaczepki zwykle reagują płaczem lub wycofaniem,
•    mogą myśleć, że zasługują na takie traktowanie, bo są „do niczego”,
•    są ciche, czasem nerwowe,
•    nie bronią się,
•    spełniają polecenia innych,
•    są lękowe, obawiają się nowych rzeczy, sytuacji i ludzi,
•    są wrażliwe i grzeczne,
•    mają lepszy kontakt z dorosłymi niż z rówieśnikami.

Nie powinniśmy  rozwiązywać spraw za dziecko, ale nie możemy zostawiać go samemu sobie. Nie warto też myśleć, że sprawa się sama wyjaśni skoro trwa jakiś czas.
Trzeba pomóc dziecku poradzić sobie z przemocą, uczyć różnego rodzaju umiejętności, rozwijać i wzmacniać, uczyć mówić NIE, wyrażać swoje prośby i potrzeby, współpracować ze szkołą.
Co warto przeczytać?
•    „Gnębiciel ze szkolnego boiska”, Kim Zarzour, Wydawnictwo Rebis, 2006
•    „Śmierdzący ser”, Catherine de Pino, GWP, 2005
•    „Słup soli”, Elżbieta Zubrzycka, GWP, 2005

Opracowała Elżbieta Kowalska